ப்ரியாவும் விஷ்ணுவும்.. ரூம் உள்ளே வந்தார்கள்.. கதவை திறந்தவுடன் ஒரு பெரிய ஹால்.. மிகவும் நேர்த்தியாய் வெஸ்டேர்ன் ஸ்டைல்ல் அலங்காரம் செயாபட்டு இருந்தது.. மதுரை மனதுக்கும் அந்த அரைக்கும் சம்பந்தமே இல்லை.. எதோ ஒரு கிராமப்புறம் ஏரியா தல்லாகுளம் என்று நினைத்து இருந்தார்கள்.. அது அந்த காலம்.. இப்பொது எல்லாம் சின்ன சின்ன கிராமங்கள் கூட ரொம்ப மாடர்ன் ஆகி விட்டது.. ஹாலில் ஆங்காங்கே சின்ன சின்ன குஷன் சோபாகளும்.. நடுவில் ஒரு பெரிய சோபாவும் இருந்தது.. […]
மெல்ல ரயிலை நெருங்கியவுடன்.. அவர்கள் மூன்று போரையும் ரயிலில் ஏற்றி விடு.. அவர்கள் குதிரையில் திரும்பி போனார்கள்… ரயில் மீண்டும் மதுரை நோக்கி மிக வேகமாக நகர துவங்கியது… கபிலன் : யப்பா.. இனிமே மதுரை போகுற வரைக்கும் எந்த பிரச்னையும் வரதுங்க.. நீங்க நல்ல கபின் கதவை சாத்திகிட்டு நிம்மதியா துங்கலாம்.. காலைல வந்து எழுப்பி விடுறேன்.. குட் நைட்
குரல் : என்ன குரல் ரொம்ப dullல இருக்கு? ஆஹ ஊனு சத்தம் வருது.. பிரியா : அதெல்லாம் ஆஅஹ் ஆஆஹ் ஒன்னும் இல்லங்க.. கொஞ்சம் டிரைன் வேகமா போகுது.. பய்யன் என்ன பண்றான்.. குரல் : பய்யன் இவ்ளோ நேரம் கத்து கத்துநு கத்திகிட்டே இருந்தான்.. இபோ தான் புட்டி பால் குடுத்துட்டு இருக்கேன்.. சப்பி சப்பி குடிச்சுட்டு இருக்கான்.. அப்பா என்ன பண்ணிட்டு இருகாரு..
வந்தனா : ஒரு சின்ன போட்டில கலந்துக போறோம்.. சக்ஸ் : அப்படியா.. தள்ளகுலம்னா பாண்டியன் ஹோடெல்லா நடக்குற ஜகஜால ஜோடி போட்டிகா… வந்தனா : ஆஹா எப்படி இவ்ளோ கரெக்டா சொல்றிங்க. சக்ஸ் : நாங்களும் அங்கெ தான் போறோம்… நல்ல வேல பேச்சு துணைக்கு நீங்க ரெண்டு பெரும் இருக்கீங்க.. என்ன நல்ல practice பண்ணி இருக்கீங்கலா ?
விஷ்ணு அவள் தொடை அருகில் வந்து மெல்ல குனிந்து பார்த்தான்.. அவள் சதை பிடிப்பான கொலு கொலு வெள்ளை தொடையில் ஒரு சின்ன கருப்பு மச்சம் இருந்தது… விஷ்ணு தன சட்டை பாக்கெட்டில் கை விட்டு ஒரு சின்ன டைரியை எடுத்தான்… அதில் அம்மாவின் தொடை மச்சத்தை குறிந்து கொண்டான்…
சிறிது நேரத்தில் சமையல் வேலை முடிய. அனைவரும் சாப்பிட ஹாலில் தரையில் உக்கந்தார்கள். இரண்டு ஆண்களும் ஒருபக்கம் அமர, மூன்று பெண்களும் அவர்களுக்கு எதிரே அமர, சாந்தி தான் அனைவருக்கும் சாப்பாடு பரிமாறினாள்.
அவனுடைய ஒவ்வொரு செயலுக்கும் காற்றாக முனங்கினாள். அவள் முகத்தில் முடிகள் வேயர்வையில் ஒட்டி போய் இருந்தது. ஹரிஷ் இன்னும் கீழே சென்று அவள் பாவாடை நாடாவை தேட, காயத்ரி பொறுமை இல்லாது, பாவாடையை தன் இடுப்பு வரை தூக்கி ஹரிஷிற்கு தன் சொர்க்க வாசலை பளிச்சென்று காட்ட, ஹரிஷ் அதை பார்த்து மயங்கியே போனான்.
ஹரிஷும் திவ்யாவும் இரண்டு முறை உச்சம் பெற்று களைப்படைய, இருவரும் அயர்ந்து தூங்க ஆரம்பிக்க, காயத்ரி முதலிரவு அறையை விட்டு வெளியேறினாள். தன் கஞ்சி தெறித்த முகத்தை கழுவிக்கொண்டு, சிறிது தண்ணீர் குடித்துவிட்டு, வெளியே பாட்டியுடன் படுத்துக்கொண்டாள். போகும்போது அறை கதவை மூடாமல் திறந்து போட்டு சென்றிருந்தாள். கதவு முழுவதுமாக திறந்திருக்க, அம்மாவும் மகனும் அம்மணமாக படுத்துக்கொண்டு தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
‘ச்சீ பொறுக்கி’ என்று வெக்கமாக திவ்யா அவன் தொடைகளில் வலிக்காமல் அறைந்தாள். ‘ம்ம்ம் படுடி திவ்யா’ என்று ஹரிஷ் சொல்ல, ‘சும்மா படுத்தா போதுமா இதெல்லாம் யாரு கலத்துறது’ திவ்யா ஹரிஷை சூடேற்றினாள்.
பாலும் பழமும் சாபிட்ட பின் திவ்யாவிற்கு இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச கூச்சமும் முழுதும் விட்டு போய் இருந்தது. முதலில் ஹரிஷ் குளித்து முடிக்க திவ்யா குளிக்க செல்ல சாந்தி அவளுக்கு உதவ அவளுடன் சென்றாள். அந்த நேரத்தில் செண்பகம் வீடு திரும்ப, என்ன நடந்திருக்கும் என்று பெரியதாக யோசிக்காமல் இரவு உணவுக்கு தயார் செய்ய ஆரம்பிக்க, காயத்ரி செண்பகத்துக்கு உதவியாக இருந்தாள். முடி, கன்னம், வாய் அனைத்திலும் ஹரிஷின் சுன்னி உமிழ்ந்த கஞ்சியில் திவ்யா அலங்கோலமாய் நிற்க, […]
சாந்தியும் செண்பகமும் நன்றாக ஆடிவிட்டு, ஒரு தூக்கம் போட, செண்பகம் தான் முதலில் எழுந்தாள். திவ்யாவிற்கு சாப்பாடு எடுத்து போக வேண்டும் என்று நினைவுக்கு வர, வேக வேகமாக தன் உடைகளை மாட்டிய படி சாந்தியை எழுப்ப, சோம்பல் முறித்தபடி எழுந்த சாந்தியும் நேரம் ஆகிவிட்டதை அறிந்து கடகடவென சேலை உடுத்திக்கொள்ள, இருவரும் சாப்பிட்டுவிட்டு திவ்யாவிற்கும் ஹரிஷ்க்கும் சாப்பாடு கட்டிக்கொண்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு விரைந்தார்கள்.
திவ்யாவும் ஹரிஷும் இங்கே ஆஸ்பத்திரியில் ஆட்டம் போட, அங்கே, சாந்தியும் செண்பகமும் வீட்டுக்கு போய் சேர்ந்தார்கள்.
பின் ஹரிஷ் அவள் முலையின் மேல் உள்ள நெஞ்சு பகுதியில் தொடைத்துக்கொண்டே கீழே அவள் முலைகளுக்கு வர, இருவரும் உணர்ச்சியல் கொந்தளித்துக் கொண்டிருன்தனர். ஹரிஷ் அவள் முலைகளை கோழிக்குஞ்சை கையாளுவது போல ஜாக்கிரதையாக கையாண்டான்.
அந்த பணிப்பெண் ஹரிஷை வெளியில் நிற்க சொன்னதை கேட்டு ஹரிஷ் முகம் வாடியதை பார்த்த திவ்யா, இருவரும் இளம் காதலர்களை பிரிப்பது போல் உள்ளம் பதைபதைக்க, ஒரு நிமிடம் கூட அவனை பார்க்காமலோ இல்லை அவன் கண் தன் மீது படாமலோ இருக்க முடியாதது போல் திவ்யா உணர, ‘இல்லம்மா அவன் என் பையன் தான் குழந்தைய பார்க்க வந்திருக்கான். இங்கயே இருக்கட்டும்’ என்று கூறியவள், ‘நீங்க வச்சிட்டு போங்க, என் தங்கச்சியும் அம்மாவும் ஒரு ரெண்டு […]
அம்மாவின் முலையை பார்த்து ஹரிஷ் கண்ணை அகல விரித்தான். இது வரை இலை மறைக் காயாகத்தான் அம்மாவின் முலையை பார்த்திருக்கிறான்.
வந்தவள் மெதுவாக தரையில் உக்கார்ந்தபடி, ‘ம்ம்ம் உக்காந்துட்டு சாப்பிடுறியா இல்ல அம்மா மடியில படுத்துட்டு சாப்பிடுறியா, என்றது வாய்ப்பை நழுவவிட கூடாது என்று நினைத்து ‘மடியில’ என்று ஒரு வார்த்தையில் ஹரிஷ் பதில் கூற, அவள் கேட்டு முடிக்கும் முன்பே ஹரிஷ் பதில் கூறியதை கேட்டு கொஞ்சலாக சிரித்த படி ‘வா’ என்று தன் மடியை காட்டியபடி உட்காந்தாள்.
‘ம்ம் அப்புறம் எனக்கு கொஞ்சம் ஜாக்கெட் தச்சி எடுத்துட்டு வாயேண்டி, இங்க உங்க மாமாதான் தச்சி வாங்கிட்டு வருவாரு, நான் எங்க போய் தைக்க குடுக்குறது, நீ அடுத்த முறை வரும்போது தச்சி எடுத்துட்டு வரியா’ திவ்யா கேட்க.
ஹரிஷ் தான் முதலில் பேசினான், ‘அம்மா இந்த வெள்ளை சேலை கட்டாதம்மா’. திடீர் என்று அவன் இப்படி கூறியது எல்லோர் கவனத்தையும் அவன் பக்கம் திருப்பியது. அவன் குரலில் இது நாள் வரை இல்லாத தோரணை இருந்தது. எதோ ஆர்டர் போடுவது போல் இருந்தது அவன் குரல்.
‘அடி சக்க என்னக்கா மாமா அலுத்து போய்ட்டாரா, பையனுக்கு ரூட்டு விடுற, விடு விடு, மாமா மாறி அப்போ அப்போ பண்ணமாட்டான் டெய்லி போட்டு பெண்டு கலட்டுவான்.’ சாந்தியும் விடுவதாக இல்லை. ‘சசி போடி உன்கிட்ட பேசி ஜெய்க்க முடியுமா. போனை வை எனக்கு வேலை நெறைய இருக்கு. இன்னொரு நாளு பேசுறேன்’
பாட்டி பேசியது அவனுக்கு நன்றாகவே கேட்டது. ‘ஆமா கோதண்டம் அவ உண்டாயிருக்கா, நல்லா பாத்துட்டோம்’ என்றாள்.