அவளுக்கு வெட்கம் புடிங்கி தள்ளியது.. விஷ்ணு அவளை பார்த்து.. எழுந்து நின்றான்.. வந்தனா அவள் கையில் இருந்து பால் டம்ளரை வாங்கி அருகில் இருந்த சின்ன மேஜை மீது வைத்தான்.. வந்தனா சற்றென்று எதிர் பார்க்காத வகையில் விஷ்ணு காலில் விழுந்தால்.. விஷ்ணு பதறி போனான்.. “ஐயோ.. இதெல்லாம் எதுக்கு..” என்று தன அம்மா இரண்டு தோள்களையும் தொட்டு தூக்கி எழுப்பினான்.. இன்னும் வந்தனா தலை குனிந்த படி தான் இருந்தால்.. ஆனால் அவன் கை அவள் […]
விஷ்ணுவும் ப்ரியாவும் சாபிட்டு முடித்த பிறகும்.. மெல்ல காலாற தோட்டம் பக்கம் நடந்தார்கள்.. இரவு நேரம்.. ஓபன் கார்டன்.. தென்றல் காற்று சில் என்று வீச. இருவரும் கை கோர்த்த படி மெல்ல நடந்தனர்.. விஷ்ணு : அக்கா.. இந்த கார்டன் ரொம்ப சூப்பர்ரா இருக்குள்ள… ப்ரியா : ஆமாண்டா விஷ்ணு..
இருவரும் உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்பதை யூகித்து விட்டனர்.. விஷ்ணுவுக்கு அழுகையே வந்து விட்டது.. தன்னுடைய அம்மாவை சக்ஸ் அங்கிள் ஒத்து கொண்டு இருக்கிறார்.. அதற்கு அம்மாவும் உடன் பட்டு விட்டார்களே என்று.. அவன் தன அம்மா வந்தனா மேல் வைத்து இருந்த மரியாதை போய் விட்டது.. ப்ரியா : விஷ்ணு என்னடா ஆச்சு.. ஏம்மா சோகமா இருக்க..
புடவையை அவுத்து அவன் முன்பு வெறும் ஜாக்கெட் பாவாடையுடன் நின்று தன இரண்டு கைகளையும் தன தலைக்கு மேல தூக்கி எப்படி இருக்கு.. என்று தன்னுடைய பெரிய முலைகளை எக்கி காண்பித்தால்.. விஷ்ணு : நோ நோ .. (தன கண்களில் கை வைத்து மறைத்து கொண்டான்…) ப்ரியா : டேய் லூசு.. என்னடா இது ஒரு பொம்பள நானே வழிய வரேன்.. நீ கண்ணா போத்திகிட்டு விளையாட்டு காடுற
வந்தனா : பரவ இல்ல மேடம்.. நாங்க தப்ப எடுதுகள.. சுகன்யா : ஓகே நாங்க சில கேள்விகள கேக்க விரும்புறோம்.. சரியா சொன்ன நீங்க செலக்ட் ஆயிடுவிங்க ஓகே வா ? விஷ்ணு : கேளுங்க மேடம்… சுகன்யா : நீங்க ரெண்டு பேரும் எந்த இடத்துல முதல் முதல்ல மீட் பண்ணிங்க..?
எடுத்த காரியத்தில் துடியாகவும், தூய சிந்தனைக்கும் செயலுக்கும் பெயர் போனவர் அந்த கால ராஜரிஷி விஸ்வாமித்திரர். கொஞ்சம் கூட சபலமே கிடையாது அவர் வாழ்கையில். ஆனால் சந்தர்ப்பம் சூழ்நிலை வரும் போது நம்மில் எத்தனை பேரால் அப்படி இருக்க முடியும். ஆயிரத்தில் இல்லை இல்லை லக்ஷத்தில் வேண்டுமானால் ஒருவர் இருக்கலாம். மனிதர்களுக்கு குரங்கு புத்தி போல சபல புத்தி ஜாஸ்தி. அதிலும் செக்ஸ் விசயத்தில் கேட்கவே வேண்டாம். சமயம் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் கிழவி கூதி காட்டினால் கூட […]
சரியாக இரண்டு மணி நேரம் கழித்து பெட்ரூம் கதவு திறந்தது.. ப்ரியா தள்ளாடியபடி மெல்ல தன இரண்டு கைகளையும் உயர்த்தி களைந்து இருந்த தன தலை முடியை கோர்த்து ஒரு சின்ன கொண்டாய் போட்டுக்கொண்டே பாத்ரூம் சென்றால்… மணி சரியாக 10.30 தண்ணீரின் சலசலப்பு சத்தம்.. டோக்.. பாத்ரூம் கதவு திறக்கப்பட்டது.. ப்ரியா.. இப்பொது முகம் கழுவி கொஞ்சம் பிரெஷ் ஆகி இருந்தால்.. மீண்டும் பெட்ரூம் போக…
ப்ரியாவும் விஷ்ணுவும்.. ரூம் உள்ளே வந்தார்கள்.. கதவை திறந்தவுடன் ஒரு பெரிய ஹால்.. மிகவும் நேர்த்தியாய் வெஸ்டேர்ன் ஸ்டைல்ல் அலங்காரம் செயாபட்டு இருந்தது.. மதுரை மனதுக்கும் அந்த அரைக்கும் சம்பந்தமே இல்லை.. எதோ ஒரு கிராமப்புறம் ஏரியா தல்லாகுளம் என்று நினைத்து இருந்தார்கள்.. அது அந்த காலம்.. இப்பொது எல்லாம் சின்ன சின்ன கிராமங்கள் கூட ரொம்ப மாடர்ன் ஆகி விட்டது.. ஹாலில் ஆங்காங்கே சின்ன சின்ன குஷன் சோபாகளும்.. நடுவில் ஒரு பெரிய சோபாவும் இருந்தது.. […]
மெல்ல ரயிலை நெருங்கியவுடன்.. அவர்கள் மூன்று போரையும் ரயிலில் ஏற்றி விடு.. அவர்கள் குதிரையில் திரும்பி போனார்கள்… ரயில் மீண்டும் மதுரை நோக்கி மிக வேகமாக நகர துவங்கியது… கபிலன் : யப்பா.. இனிமே மதுரை போகுற வரைக்கும் எந்த பிரச்னையும் வரதுங்க.. நீங்க நல்ல கபின் கதவை சாத்திகிட்டு நிம்மதியா துங்கலாம்.. காலைல வந்து எழுப்பி விடுறேன்.. குட் நைட்
வந்தவள் மெதுவாக தரையில் உக்கார்ந்தபடி, ‘ம்ம்ம் உக்காந்துட்டு சாப்பிடுறியா இல்ல அம்மா மடியில படுத்துட்டு சாப்பிடுறியா, என்றது வாய்ப்பை நழுவவிட கூடாது என்று நினைத்து ‘மடியில’ என்று ஒரு வார்த்தையில் ஹரிஷ் பதில் கூற, அவள் கேட்டு முடிக்கும் முன்பே ஹரிஷ் பதில் கூறியதை கேட்டு கொஞ்சலாக சிரித்த படி ‘வா’ என்று தன் மடியை காட்டியபடி உட்காந்தாள்.
‘ம்ம் அப்புறம் எனக்கு கொஞ்சம் ஜாக்கெட் தச்சி எடுத்துட்டு வாயேண்டி, இங்க உங்க மாமாதான் தச்சி வாங்கிட்டு வருவாரு, நான் எங்க போய் தைக்க குடுக்குறது, நீ அடுத்த முறை வரும்போது தச்சி எடுத்துட்டு வரியா’ திவ்யா கேட்க.
ஹரிஷ் தான் முதலில் பேசினான், ‘அம்மா இந்த வெள்ளை சேலை கட்டாதம்மா’. திடீர் என்று அவன் இப்படி கூறியது எல்லோர் கவனத்தையும் அவன் பக்கம் திருப்பியது. அவன் குரலில் இது நாள் வரை இல்லாத தோரணை இருந்தது. எதோ ஆர்டர் போடுவது போல் இருந்தது அவன் குரல்.
‘அடி சக்க என்னக்கா மாமா அலுத்து போய்ட்டாரா, பையனுக்கு ரூட்டு விடுற, விடு விடு, மாமா மாறி அப்போ அப்போ பண்ணமாட்டான் டெய்லி போட்டு பெண்டு கலட்டுவான்.’ சாந்தியும் விடுவதாக இல்லை. ‘சசி போடி உன்கிட்ட பேசி ஜெய்க்க முடியுமா. போனை வை எனக்கு வேலை நெறைய இருக்கு. இன்னொரு நாளு பேசுறேன்’
பாட்டி பேசியது அவனுக்கு நன்றாகவே கேட்டது. ‘ஆமா கோதண்டம் அவ உண்டாயிருக்கா, நல்லா பாத்துட்டோம்’ என்றாள்.
இரு நண்பிகளும் பேசினார்கள். மதிய உணவை மறந்து பேசினார்கள். ஒரு ஆண் பெண் சுகம் விரும்பினால் எத்தனை வழிகளைத் தேடுகிறார்கள் என்றார்கள். ஒரு பெண் மட்டும் ஏன் தகித்துக் கொண்டு தவிக்க வேண்டும் என்றார்கள். பேசிப் பயனில்லை என்று காரியத்தில் இறங்க தீர்மானித்தார்கள். மதியம் 3 மணிக்கு வெளியில் சென்று தேநீர் அருந்தி விட்டு திரும்பி வந்தான் ராம்ராஜ். “ஏம்ப்பா பெயிண்டர் தம்பி, இங்க வா” என்றழைத்தாள் பவானி. அவன் வந்தான்.
“என்னக்கா, வீடு வேல எப்ப முடியும்?” “இத கேக்கதுக்கா திரும்பி வந்த?” “நான் போகவேயில்லையே. பின்பக பின்பக்கம் கால் கழுவப் போனேன். அங்க அந்த பெயிண்டர் இருந்தான்” “ஹ்ம்” என்று அசுவாரசியமாய் பார்த்தாள் பவானி.
வல்லூர் என்ற ஊரில் பவானி, கீதா என்று இரு பெண்கள் நண்பர்களாக இருந்தனர். பவானிக்கு வயது 42. கீதாவுக்கு வயது 38. இவர்களுடைய கணவர்கள் சுந்தரமும், சுரேஷூம் நண்பர்களாகவும் தொழிலில் பங்குதாரர்களாகவும் இருந்தார்கள். ஒரு முறை பவானி வீட்டிற்கு கீதா வந்தாள். அப்போது பவானி ஒரு ஏணியின் கீழ் நின்று எதையோ மேல் நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கீதாவைக் கவனித்ததும் அவள் வந்து வாசல் கதவைத் திறந்து விட்டாள். அப்போது அவள் முகம் சற்று சிவந்தும் வியர்த்தும் […]